အာဇာနည္ပုဂၢဳိလ္မ်ားနဲ႔ ႏြယ္ႀကဳိးတစ္ကုိက္စာ
________________________________
___________________________________
(၂ဝ၁၈ ခု ဇူလုိင္(၁၉)ရက္၊ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕၊ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေနအိမ္မွာ ျပဳလုပ္တဲ့ (၇၁)ႀကိမ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန႔ အာဇာနည္ပုဂၢိဳလ္မ်ားကိုရည္စူးတဲ့
ကုသိုလ္္ပြဲမွာ ေဟာတဲ့တရား)
ကုိယ့္အတြက္ဆုိလုိ႔ ေလာဘေဒါသစတဲ့ ကိေလသာေလ်ာ့ပါးၿပီး အသိပညာျမင့္မားေရးကလြဲလုိ႔ ဘာအက်ဳိးမွ မေမွ်ာ္ ကုိးဘဲ ေလာကတုိးတက္ႀကီးပြားေရးအတြက္ အေၾကာင္းနဲ႔အက်ဳိးကုိ အထူးခြဲျခားသိျမင္ က်င့္သုံးၾကတဲ့ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကုိပဲ - ''အာဘုသံ ကာရဏာကာရဏံ ဇာနာတီတိ အာဇာနိေယာ'' ''အာဘုံသံ = အလြန္အမင္း၊ ကာရဏာကာရဏ=အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ဳိးကုိ၊ ဇာနာတိ = သိတတ္တဲ့အတြက္၊ အာဇာနိေယာ = အာဇာနည္မည္တယ္''လုိ႔ ဆုိရတာပါ။
လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ''ဥတၱမပုရိသဒီပနီ''ဆုိတဲ့ စာအုပ္က အာဇာနည္က်င့္စဥ္ကုိ အျပည့္အစုံ ေရးျပတဲ့ စာအုပ္ပါ။ အဲဒီစာအုပ္မွာ အာဇာနည္စိတ္ဓာတ္ကုိ မ်ဳိးေစ့ခ်ေပးတဲ့တရားနဲ႔ အာဇာနည္တုိ႔ကုိ ေမြးဖြားေပးတဲ့ မိဘသဖြယ္ တရားတုိ႔ကုိလည္း ဆရာေတာ္ႀကီးက ေကာက္ခ်က္ခ်ျပထားပါတယ္။
အာဇာနည္စိတ္ဓာတ္ကုိ မ်ဳိးေစ့ခ်ေပးတဲ့တရားကေတာ့ ဘုရားအေလာင္းရဲ႕ အစဦးဆုံးျဖစ္စဥ္ကုိ ေလ့လာၾကည့္ ရင္လည္း သိသာပါတယ္။
ဘုရားအေလာင္းအျဖစ္ တရားဝင္သတ္မွတ္ခံရတဲ့ သုေမဓာရွင္ရေသ့ရဲ႕ ျဖစ္စဥ္မွာ ပထမဆုံး သုေမဓာသူေဌးသားအျဖစ္နဲ႔ သုံးမကုန္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားလွတဲ့ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြကုိ စြန္႔လႊတ္ၿပီး ရေသ့ျပဳခဲ့တာရယ္။
စ်န္ရရေသ့အျဖစ္နဲ႔ ဒီပကၤရာဘုရားရွင္နဲ႔ ေနာက္ပါသံဃာေလးသိန္းတုိ႔ ၾကြလာမယ့္လမ္းကုိ ျပဳျပင္ရာမွာ ေနာက္ဆုံး က်န္ေနတဲ့ ကုိယ္တစ္လ်ားစာ ညြန္ဗြက္ႀကီးကုိ ၿပီးစီးဖုိ႔ ကုိယ္နဲ႔အသက္ကုိ မငဲ့ကြက္ဘဲ အလ်ားစင္းၿပီး တံတားခင္းေပးခဲ့တာ ရယ္ကုိ ၾကည့္ၿပီး ဒီပကၤရာဘုရားရွင္က ''အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ ကုိယ္နဲ႔အသက္ကုိ မငဲ့မကြက္ စြန္႔လႊတ္ႏုိင္တဲ့ နိကၡမၼဓာတ္ခံ အားႀကီးသူဟာ ပါရမီခရီးၾကမ္းကုိ ျဖတ္သန္းျဖည့္က်င့္ၿပီး သဗၺညဳဘုရားျဖစ္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ အာဇာနည္ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ေယာက္်ား ေကာင္းျဖစ္တယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ဗ်ာဒိတ္ေပးေတာ္မူခဲ့တာပါ။
ဒီလုိ စြန္႔လႊတ္ႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကုိ ျဖစ္ေစတဲ့တရားဟာ
''ကာမေတာ စ = ပုိင္ဆုိင္သမွ် စည္းစိမ္ဥစၥာဟူသမွ်ကုိေရာ။ ဘဝေတာ စ = အသက္ခႏၶာဘဝကုိေရာ။ နိကၡမၼ လကၡဏံ = ထြက္ခြါကြၽတ္လြတ္ျခင္းအမွတ္ လကၡဏာရွိလုိ႔။ ေနကၡမၼံ = နိကၡမမည္တယ္''လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒီတရားဟာ အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္ကုိ မ်ဳိးေစ့ခ်ေပးတဲ့တရားပါပဲ။
''အာဇာနည္''ဆုိတာ အေၾကာင္းနဲ႔အက်ဳိးကုိ ထူးထူးျခားျခားသိတတ္လုိ႔''ဆုိတဲ့ စကားက အေတာ္ေလးေတြးဆ စဥ္းစားစရာေကာင္းတဲ့စကားပါ။
သတၱဝါအားလုံးလုိလုိဟာ အက်ဳိးကုိသာ သိတတ္၊ စိတ္ဝင္စားတတ္ၾကၿပီး အက်ဳိးကုိပဲ ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေလ့ရွိ ၾကပါတယ္။ အာဇာနည္ပုဂၢဳိလ္တို႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္မွာေတာ့ ''အက်ဳိး''ထက္''အေၾကာင္း''တရားကုိသာ အထူးသိၿပီး စိတ္လည္း ဝင္စားတယ္။ လုပ္ေဆာင္ရာမွာလည္း ကုိယ့္အတြက္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ ''အက်ဳိးေကာင္းေကာင္းရေရး''ထက္ ''အေၾကာင္း'' ေကာင္းေရးကုိသာ ဦးတည္လုပ္ေဆာင္ၾကသူ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။
ဟုတ္ပါတယ္။ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ႀကီးကုိ ရရွိတဲ့အခါ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ က်ဴးရင့္တဲ့ဥဒါန္းဂါထာမွာလည္း ''ဂဟကာရက ဒိေ႒ာသိ = ငါဟာ ဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းတရားကုိ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိခဲ့ၿပီ''လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ပုဂံေခတ္မွာလည္း ဒီအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိၾကပုံရပါတယ္။ သိဃၤသူ႔သမီးေက်ာက္စာမွာ ''ငါသည္ အေၾကာင္းကုိ သိသူ ျဖစ္ရလုိ၏''လုိ႔ ဆုေတာင္းထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
အာဇာနည္စိတ္ဓာတ္ မ်ဳိးေစ့ေလးကေန အာဇာနည္တုိ႔ရဲဲ႕ လုပ္ငန္းျဖစ္တဲ့ ပါရမီ(၁ဝ)ပါး ျပည့္စုံၿပီးေျမာက္ေအာင္ ေမြးဖြားေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ တရားအျဖစ္နဲ႔ေတာ့ - သူတစ္ပါးတို႔ က်ဴးက်ဴးလြန္လြန္ တာဝန္ျပစ္ဖုိ႔သမွ်ကုိ ရန္ၿငဳိးမ်က္မာန္ တုံ႔ျပန္မရွိဘဲ သည္းခံတဲ့''ခႏၲီ''တရားဆုိတဲ့ မိခင္နဲ႔၊ ခ်ီးေျမႇာက္ ႐ႈတ္ခ် ႏွစ္ဌာနလုံးကုိ အတူအမွ်ထား လ်စ္လ်ဴ႐ႈတတ္ၿပီး ''မိတ္နဲ႔ရန္သူ မခြဲမျခားတစ္သားတည္း ထားႏုိင္တဲ့ ''ဥေပကၡာ''တရားဆုိတဲ့ ဖခင္တုိ႔က ေမြးဖြား ေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးကေတာ့ ေခ်ာက္ထဲက်ၿပီး ေသေဘးႀကဳံေနရတဲ့ မုဆုိးပုဏၰားကုိ ေခ်ာက္ထဲ ကေန ခဲခဲယဥ္းယဥ္းကယ္တင္ခဲ့တဲ့ ဘုရားအေလာင္း ေမ်ာက္မင္းဇာတ္ကုိ သာဓကအျဖစ္နဲ႔ ထုတ္ျပပါတယ္။
ဒီေန႔ အဓိကေျပာလုိတဲ့အခ်က္နဲ႔ ကုိက္ညီေစဖုိ႔အတြက္ တျခား ေမ်ာက္မင္းဇာတ္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဇာတ္တူ ေမ်ာက္ အမ်ဳိးအႏြယ္ ရွစ္ေသာင္းတုိ႔ကုိ အသက္ေဘးမွ ကယ္တင္ခဲ့တဲ့ ဇာတက(၄ဝ၇) မဟာကပိဇာတ္ေၾကာင္းကုိ နည္းနည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ဇာတ္ေၾကာင္းကေတာ့ အားလုံးၾကားဖူးသူမ်ားပါတယ္၊ ဘုရားအေလာင္းေမ်ာက္မင္းဘဝက ဂဂၤါျမစ္ကမ္းနားမွာ ေမ်ာက္အေပါင္းရွစ္ေသာင္းနဲ႔အတူ ေနၾကတယ္။ ဂဂၤါျမစ္တစ္ဘက္ကမ္းမွာ အလြန္ထူးျခားတဲ့ သရက္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိတယ္၊ အသီးမွည့္ခ်ိန္မွာ ေမ်ာက္အားလုံးဟာ သရက္သီးေတြစားၾကတယ္။
သရက္ပင္ရဲ႕ ျမစ္ဘက္ အသီးေၾကြက်တတ္တဲ့အကုိင္းက အသီးမွ်န္သမွ်ကုိ သီးခါစအရြယ္ကစၿပီး ေမ်ာက္ အေပါင္းကုိ ေခြၽခ်ဖ်က္ဆီးပစ္ဖုိ႔ ခုိင္းခဲ့ေပမယ့္ က်န္ေနတဲ့အသီးမွည့္တစ္လုံးက ျမစ္ေရနဲ႔အတူ ေမ်ာပါရာက ေရခ်ဳိးဆင္းတဲ့ ရွင္ဘုရင္နဲ႔ေတြ႕ၿပီး ခ်ဳိၿမိန္တဲ့အရသာကုိ ႏွစ္သက္စြဲလန္းသြားလုိ႔ သရက္ပင္ရွိရာကုိ အေရာက္လာၾကတယ္။
ေန႔ခင္းမွာ သရက္သီးမွည့္ကုိ စားၿပီးေတာ့လည္း မျပန္ၾကေသးဘဲ ေနာက္ပါ စပ္တပ္နဲ႔အတူ သရက္ပင္ေအာက္မွာပဲ ညအိပ္ေစာင့္ေနၾကတာ။ ညသန္းေခါင္မွာေမ်ာက္ေတြကလည္း ေရာက္လာၿပီး သရက္သီးမွည့္ေတြ စားၾကတာေပါ့။ အသံေတြ ဆူညံေတာ့ ဘုရင္နဲ႔ေနာက္ပါ ရဲမက္ေတြက ေမ်ာက္ေတြမွန္းသိတဲ့အခါ ''မနက္ျဖန္ေတာ့ သရက္သီးမွည့္ေရာ ေမ်ာက္သားဟင္းပါ စားၾကမယ္ .. ဝုိင္းထားၾက''ဆုိၿပီး ေလးျမားေတြနဲ႔ ဝုိင္းထားၾကတယ္။
မိုးလင္းခါနီးေမ်ာက္ေတြ ျပန္ခ်ိန္တန္လို႔ အပင္ေအာက္ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ ေလးျမားကုိင္ရဲမက္ေတြ ဝုိင္းရံထားတာ ျမင္ၾကေတာ့ ေမ်ာက္ေတြ မျပန္ႏုိင္ဘဲ ဘုရားေလာင္းေမ်ာက္မင္းကို အႀကံေတာင္းၾကတယ္။ ဘုရားေလာင္းက ''ဘာမွ အားမငယ္ၾကနဲ႔ သင္တုိ႔အားလုံး အသက္ကုိ ငါကယ္တင္မယ္''ဆုိၿပီး အျမင့္ဆုံးအကုိင္းအထိ တက္လုိက္တယ္၊ ျမစ္ကမ္းဘက္ အစြန္းဆုံးကုိင္းအထိ သြားၿပီးေတာ့မွ ေလးအျပန္တစ္ရာခန္႔ရွိတဲ့ တစ္ဘက္ကမ္းျခံဳႀကီးေပၚ ခုန္ကူးလုိက္တယ္။ ဘုရားေလာင္း ေမ်ာက္မင္းက ခြန္အားႀကီးမားတဲ့အတြက္ တစ္ဘက္ကမ္းကုိ ေရာက္ေအာင္ ခုန္ကူးႏုိင္ေပမယ့္ က်န္တဲ့ေမ်ာက္ေတြကေတာ့ မကူးႏုိင္ပါဘူးတဲ့။
အေလာင္းေတာ္ေမ်ာက္မင္း သရက္ပင္ကိုင္းဖ်ားကေန တစ္ဘက္ကမ္းကျခံဳႀကီးေပၚကုိ ခုန္ကူးလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေလထဲမွာ ခုန္ကူးခဲ့တဲ့အကြာအေဝးကုိလည္း ခန္႔မွန္းတြက္ခ်က္ခဲ့တယ္။ တစ္ဘက္ကမ္းေရာက္ေတာ့ သစ္ပင္မွာ ခ်ည္တုပ္ ဖုိ႔နဲ႔ သရက္ပင္ကိုင္းဖ်ားအထိ အကြာအေဝးကုိ တြက္ၿပီး ႀကိမ္ႏြယ္တစ္ခုကုိ ျဖတ္လုိက္ၿပီး အရင္းနဲ႔သစ္ပင္မွာ အခုိင္အမာ ခ်ည္လုိက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ အဖ်ားနဲ႔ ခါးကုိ ခ်ည္ၿပီး တစ္ဘက္ကမ္းကုိ ခုန္ကူးလုိက္တယ္။ ႀကိမ္ႏြယ္ကုိ ျဖတ္စဥ္က ခါးမွာ ခ်ည္ဖို႔ကုိ ႏြယ္ႀကဳိးတစ္ကုိက္စာကုိ ထည့္မတြက္မိတဲ့အတြက္ သရက္ပင္အကုိင္းေပၚထိ မေရာက္လုိက္ဘူး၊ ကုိင္ဖ်ားကုိ ဆြဲမိေတာ့ ႏြယ္ႀကဳိးကဆုံးၿပီ။
ဒါေပမယ့္ အေလာင္းေတာ္ဟာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ထားၿပီးတဲ့အတုိင္း ကုိယ္နဲ႔အသက္ကုိ မငဲ့ကြက္တဲ့ နိကၡမစြမ္းအား ေၾကာင့္ အခ်ိန္ဆြဲၿပီး စဥ္းစားမေနဘူး၊ ေမ်ာက္အေပါင္းကုိ သူ႔ကုိယ္ေပၚက ေက်ာ္လႊားၿပီး အျမန္ကူးၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလုိက္ တယ္။ ေမ်ာက္အားလုံး လုိလုိကပဲ ေတာင္းပန္ကန္ေတာ့ၿပီး ေမ်ာက္မင္းကုိယ္ေပၚက ေက်ာ္လႊားၾကၿပီး ႏြယ္ႀကဳိးအတုိင္း တစ္ဘက္ကမ္း ကူးသြားၾကတယ္။
ေနာက္ဆုံးက်န္ေနတဲ့ ေဒဝဒတ္ေလာင္း ေမ်ာက္ကေတာ့ ''ငါ့ရန္သူကုိ လွလွႀကီး ကလဲ့စားေခ်ရေတာ့မယ္''ဆုိတဲ့ အႀကံဆုိးနဲ႔ အျမင့္ဆုံးကုိင္းအထိတက္ၿပီးေတာ့မွ အေလာင္းေတာ္ေမ်ာက္မင္းရဲ႕ ကုိယ္ေပၚတည့္တည့္ ခုန္ခ်လုိက္ေတာ့ အေလာင္းေတာ္ရဲ႕ ႏွလုံးသား ကြဲအက္သြားပါေတာ့သတဲ့။
ဒါေပမယ့္ အေလာင္းေတာ္ရဲ႕ ''သူတစ္ပါးျပဳမွား ျပစ္မွားမႈစတဲ့ ျပင္ပဒုကၡနဲ႔ ကုိယ္တြင္းဒုကၡတုိ႔ေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ ညဴးျခင္း၊ ႏွလုံးမသာ မ်က္ႏွာမသာျဖစ္ျခင္းမရွိ သည္းခံႏုိင္တဲ့ ခႏၲီစြမ္းအား''နဲ႔ ပူေဇာ္ခ်ီးမြမ္းသူ ျပစ္မွားႏွိပ္စက္ကဲ့ရဲ႕သူတုိ႔ကုိ သာယာမုန္းတီးမႈမရွိ လ်စ္လ်ဴ႐ႈတဲ့ ဥေပကၡာစြမ္းအားေၾကာင့္ နာက်င္မႈကုိ ဂ႐ုမျပဳဘဲ ျပစ္မွားတဲ့ေမ်ာက္ တစ္ဘက္ကမ္းေရာက္ ေအာင္ပဲ သစ္ကုိင္းလက္မလြတ္ဘဲ ဇြဲတင္းၿပီး ကယ္ဆယ္ခဲ့ပါသတဲ့။
ဒီေနရာမွာ တကယ္လုိ႔သာ ကုိယ္နဲ႔အသက္ မငဲ့ကြက္ဘဲ စြန္႔လႊတ္ႏုိင္တဲ့ နိကၡမၼတရားနဲ႔ ခႏၲီဥေပကၡာတရားတုိ႔သာ မရွိခဲ့ရင္ ေနာက္ဆုံးရန္သူေမ်ာက္ ခုန္ခ်တဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ နာက်င္ခ်ိန္မွာ သစ္ကုိင္းကုိ ဆြဲမထားဘဲ လႊတ္ခ်လုိက္ႏုိင္ပါတယ္။
ဒီလုိသာ လႊတ္ခ်လုိက္ရင္ ကုိယ္တုိင္က ႏွလုံးကြဲသြားၿပီျဖစ္လုိ႔ ေသရမွာမထူးေပမယ့္ ခုန္ခ်တဲ့ ေမ်ာက္လည္း တစ္ဘက္ကမ္းမေရာက္ဘဲ ႏွစ္ေကာင္ေပါင္း ေသပြဲဝင္ရမွာပါ။ ဒီလုိျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ျပစ္မွားတဲ့ ေဒဝဒတ္အေလာင္း ေမ်ာက္ သာမက ဘုရားအေလာင္းရဲ႕ ပါရမီေတြဟာလည္း ေသပြဲဝင္သြားေတာ့မွာပါ။
ဘာေၾကာင့္လဲဆုိရင္ အာဇာနည္တုိ႔ရဲဲ႕ လုပ္ငန္း (၁ဝ)မ်ဳိးမွာ ''သစၥာ''တရားဟာ ပါရမီအားလုံးရဲ႕ အသက္ပါ။ အရိယ သစၥာကိုရရွိေရးလုပ္ငန္း ပါရမီ (၁ဝ)မ်ဳိးမွာ ''ဝစီကံသစၥာ''ဟာ အဓိက အသက္ေသြးေၾကာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေလာင္း ေတာ္ဘဝမွာ ေလာကတၴစရိယ,ဥာတတၴစရိယအတြက္ အျခာအကုသိုလ္မ်ားကုိ မလႊဲမေရွာင္သာ က်ဴးလြန္ရတာရွိေကာင္း ရွိတတ္ေပမယ့္ (တိရစၧာန္ဆုိတဲ့ အပါယ္ဘုံျဖစ္ရတာေတြကုိ ၾကည့္ရင္ ပါရမီလုပ္ငန္းမွာ အကုသိုလ္မကင္းခဲ့ဘူးဆုိတာလည္း ထင္ရွားပါတယ္) မုသာဝါဒဒုစ႐ုိက္ကုိေတာ့ နိယတဗ်ာဒိတ္ရခ်ိန္ကစၿပီး လုံးဝလြန္က်ဴးျခင္း မရွိခဲ့ပါဘူးတဲ့။
အခုကိစၥမွာလည္း ေဒဝဒတ္ေလာင္းက ကုိယ္ေပၚခုန္ခ်တာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ''ငါလည္း ေသသူျဖစ္ေနၿပီ၊ မထူးေတာ့ဘူး၊ ဒင္းပါ ေသေအာင္ သစ္ကုိင္းကုိ လႊတ္လုိက္မယ္''ဆုိၿပီး ဆုံးျဖတ္မွားခဲ့ရင္ ''သင္တုိ႔အားလုံးကုိ ငါကယ္မယ္'' ဆုိတဲ့ ဝစီကံသစၥာ က်ဳိးပ်က္သြားမွာပါ။
''မုသာဝါဒႆ ဇႏၲဳေနာ၊ နတၴိ ပါပံ အကာရိယံ = မုသားေျပာသူမွာ မျပဳတဲ့ အကုသုိလ္မရွိေတာ့'' (ဓမၼပဒ-၃၉) ဆုိတဲ့ အတုိင္း ပါရမီအားလုံး ပ်က္ဆီးေသဆုံးရေတာ့မွာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ''အသက္သာ အေသခံမယ္၊ ပါရမီ မေသေစရ''ဆုိတဲ့ အဓိ႒ာန္နဲ႔ သစ္ကုိင္းကုိ မလြႊတ္ဘဲ ၿမဲေအာင္ ႀကဳိးစားဆြဲကုိင္ထားလုိ႔ ျပစ္မွားတဲ့ေမ်ာက္လည္း တစ္ဘက္ကမ္းအထိ အႏၲရာယ္မရွိ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။
ဒီဇာတ္မွာ ရွင္ဘုရင္က အရွင္အာနႏၵာအေလာင္းျဖစ္တဲ့အတုိင္း ေမ်ာက္မင္းရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို အစအဆုံး ျမင္ရေတာ့ ၾကည္ညဳိစိတ္ျဖစ္လာတာနဲ႔ မင္းခ်င္းမ်ားကုိ သစ္ကုိင္းအထိ တက္ျဖဳတ္ေစၿပီး ေမ်ာက္မင္းကုိ ျပဳစုေပးပါသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ႏွလုံးသားကြဲသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ေမ်ာက္မင္းက ရွင္ဘုရင္ကုိ ဆုံးမစကားေျပာၾကားအၿပီးမွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။
ရွင္ဘုရင္က ေမ်ာက္မင္းကုိ မင္းခန္းမင္းနားလုိ သၿဂႋဳဟ္ေစၿပီး မီးသၿဂႋဳဟ္တဲ့ေနရာမွာလည္း ေစတီတစ္ခု တည္ထား ပူေဇာ္ပါတယ္၊ ဦးေခါင္း႐ုိးၾကြင္းကုိလည္း နန္းေတာ္အထိ သယ္ယူၿပီး ဓာတုပူေဇာ္ပြဲ က်င္းပပူေဇာ္ျခင္းနဲ႔ ေစတီတည္ထား ပူေဇာ္ျခင္းျပဳပါသတဲ့။
ဒီေနရာမွာ ဒီေန႔ေျပာခ်င္တဲ့အခ်က္ဆုိတာကေတာ့ - ေလာကတၴစရိယအားစုိက္လြန္းတဲ့ အာဇာနည္မ်ားဟာ နိကၡမတရား အားသန္ၾကတဲ့အတြက္ ကုိယ္က်ဳိးကုိယ္တြက္ကို လုံးဝထည့္မတြက္မိတဲ့အခါ ေလာကမွာလည္း နစ္နာရတဲ့ ကိစၥပါ။
အေလာင္းေတာ္ေမ်ာက္မင္းဟာ သူ႔အတြက္ခါးခ်ည္စရာ ႏြယ္တစ္ကုိက္စာေလာက္ကုိ ထည့္မတြက္မိတဲ့အတြက္ သစ္ကုိင္းေပၚထိ မေရာက္ႏုိင္ဘဲ ကုိင္းဖ်ားကုိ လက္နဲ႔ဆြဲကုိင္ထားၿပီး အမ်ဳိးအႏြယ္တုိ႔ကုိ အသက္ေဘးလြတ္ေရး အားထုတ္ခဲ့တဲ့ အတြက္ သူ႔အသက္စြန္႔ရတာဟာ သူ႔အတြက္မဆန္းေပမယ့္ က်န္ရစ္တဲ့ ေမ်ာက္အမ်ဳိးအႏြယ္တုိ႔မွာ ေနာက္တက္ၿပီး ဗုိလ္လုပ္မယ့္ ေဒဝဒတ္ေလာင္းေမ်ာက္ရဲ႕ ဒဏ္ကုိ ခံရေတာ့မွာပါ။ ေသေရးရွင္ေရးႀကဳံရင္လည္း အားကုိးရာမဲ့သြားၾကပါၿပီ။
ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္အတြက္ စည္းစိမ္ေရာ အသက္ခႏၶာပါ မငဲ့မကြက္တဲ့ နိကၡမၼတရားရွင္မ်ားဟာ မွီခုိအားထားသူမ်ားရဲ႕ အက်ဳိးကုိ ေရရွည္သယ္ပုိးႏုိင္ေရးအတြက္ ''ႏြယ္ႀကဳိးတစ္ကုိက္စာ''ကုိလည္း အေလးထားသင့္ပါတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းပါ။
ခု ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းစတဲ့ အာဇာနည္ပုဂၢဳိလ္မ်ားဟာလည္း ''ကုိယ့္အတြက္ ႏြယ္ႀကဳိးတစ္ကုိက္''ကုိ အေလး မထားၾကတဲ့အတြက္ ဒီအျဖစ္မ်ဳိး ႀကဳံၾကရတာပါ။
သူတုိ႔က နိကၡမၼတရားရွင္ေတြ၊ ခႏၲီ ဥေပကၡာအားႀကီးသူေတြမုိ႔ ''ေသတာဟာ အဆန္းမဟုတ္''ဆုိေပမယ့္ က်န္ရစ္တဲ့ ျပည္သူေတြမွာက သူတုိ႔ရယူေပးခဲ့တဲ့ အရာဟာ ''လြတ္လပ္ေရးလား၊ က်ိန္စာလား''မခြဲျခားႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ဆင္းရဲဒုကၡ မ်ားခဲ့ရတာဟာ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးကတည္းက ဒီေန႔ထိေလာက္ပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူ႔အက်ဳိးအျပည့္အဝသယ္ပုိးႏုိင္ေရး အတြက္ ေနာင္လာေနာက္သား အာဇာနည္တုိင္း''ႏြယ္ႀကဳိးတစ္ကုိက္''ကုိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သေဘာမထားလုိက္ၾကပါနဲ႔၊ အေလးအနက္ထား ဂ႐ုျပဳၾက ပါလုိ႔ ၊
ဒါဟာ ကုိယ္က်ဳိးအတြက္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ျပည္သူ႔အက်ဳိးအတြက္ လုိအပ္ခ်က္အစစ္ပါလုိ႔ သတိေပးတုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။
အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ
ဓမၼေဘရီအရွင္ဝီရိယ(ေတာင္စြန္း)
(ဇူလုိင္ ၁၉ ရက္၊ ၂ဝ၁၈)း
